Alinea 19 Parket bij de Hoge Raad 4 oktober 2011

11. Ik meen dat wel sprake is van een relevant verschil. Dat verschil is dat mr. Van Dijk stellig en zonder voorbehoud verklaart dat de behandeling in het openbaar heeft plaatsgevonden. Ik teken daarbij het volgende aan. Van beklagzaken als de onderhavige gaan er dertien in een dozijn. Daarbij komt dat de publieke belangstelling voor dergelijke zaken gering pleegt te zijn, zodat de publieke tribune ook leeg is als de behandeling in het openbaar plaatsvindt. Ik neem niet aan dat de Hoge Raad, wanneer hij in dit soort zaken om inlichtingen vraagt, verwacht dat de behandelende rechter (of de griffier) zich meer dan een jaar na dato nog weet te herinneren of de behandeling al dan niet in het openbaar plaatsvond, laat staan dat de Hoge Raad meent dat een eventuele uit de herinnering geputte verklaring hierover een betrouwbare weergave van de historische werkelijkheid kan opleveren. Als het om die historische werkelijkheid zou gaan, heeft een verzoek om inlichtingen eigenlijk alleen redelijke zin in de gevallen waarin de aantekeningen van de griffier bewaard zijn gebleven en waarin die aantekeningen vermelden dat de behandeling openbaar was. Bij de regel dat het proces-verbaal de enige kenbron is, gaat het echter niet om de historische werkelijkheid, maar om de papieren werkelijkheid waarvan in cassatie moet worden uitgegaan. Die papieren werkelijkheid, die een sterk formeel karakter heeft, wordt gecreëerd door de zonder enig voorbehoud geplaatste handtekeningen van rechter en griffier onder het door hen opgemaakte proces-verbaal. Het komt mij voor dat die formele werkelijkheid in gevallen waarin een misslag kan worden vermoed geen geweld wordt aangedaan als (in dit geval) de behandelende griffier er door een stellige, met zijn handtekening bekrachtigde verklaring voor instaat dat inderdaad sprake is van een verzuim.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4698fee7a10ceb4b2c3ce437f9f0bc008d9bfc27dff1d6ec60e1697f76f4b601 | shasum -a 256