Alinea 45 Parket bij de Hoge Raad 31 mei 2011

32. Ik realiseer mij dat ik hiermee nogal impliciet heb gezegd dat er geen reden is om beslissingen op grond van het derde lid van art. 418 Sv gelijk te stellen met beslissingen op grond van het eerste lid van art. 288 Sv. Als reden om dat niet te doen kan worden aangenomen dat in art. 322, vierde lid, Sv niet wordt verwezen naar art. 418, derde lid, Sv. De tekst van de wet lijkt zich daarmee tegen een ruime uitleg van art. 322, vierde lid, Sv te verzetten. De Hoge Raad beperkt de reikwijdte van art. 322, vierde lid, Sv tot beslissingen op grond van de artikelen 287 en 288 Sv. Daarop is wel een uitzondering. In HR 3 november 2009, LJN BK1798, NJ 2009/553 is beslist dat redelijke wetstoepassing meebrengt dat bevelen tot oproeping van getuigen op grond van artikel 315 Sv ook onder art. 322, vierde lid, Sv vallen. Mijn ambtgenoot Vellinga(18) meent dat de wetgever een steek heeft laten vallen door art. 418, derde lid, Sv niet te noemen in art. 322, vierde lid, Sv, maar hij acht het een taak van de wetgever om in de omissie te voorzien. De Hoge Raad gaf hier geen uitbreiding aan artikel 322, vierde lid, Sv op grond van een redelijke wetstoepassing, maar legde de bepaling beperkt uit. Er doet zich wel enige urgentie gevoelen om anders te oordelen met name onder omstandigheden waaronder de beoordeling van verzoeken tot het horen van getuigen op basis van het noodzaakcriterium van art. 418, derde lid, Sv niet wezenlijk verschilt van wat met het criterium van het verdedigingsbelang kan worden bereikt.(19) Van de verdediging moet dan wel geëist worden dat bijzondere omstandigheden naar voren worden gebracht.(20) Omdat dergelijke omstandigheden niet naar voren zijn gekomen, is het niet onredelijk vast te houden aan de beperkte uitleg van art. 322, vierde lid, Sv.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1b5b2eb259dbdf8d56a1b81ba0426c6071984348a00e0992eecc7490c0d630d9 | shasum -a 256