Alinea 112 Parket bij de Hoge Raad 11 maart 2011

Ook voor een miskenning van de vierde en vijfde regel, met betrekking tot de uitleg van stuitingshandelingen, noemt het middel (en vind ik) geen aanknopingspunten in het bestreden arrest. Daarbij kan nog worden aangetekend dat het hof de brieven van 4 en 11 februari 1994 en 7 mei 1996 in aanmerking heeft genomen, maar daarin geen aansprakelijkstelling of een andere mededeling heeft gelezen waaruit de Staat had moeten begrijpen dat [A] zich enig recht op schadevergoeding ten gevolge van het gestelde onrechtmatige handelen voorbehield. De brief gericht aan de Nationale ombudsman, waarin geen schadevergoeding werd gevorderd, komt, mede gelet op de context van de bijzondere procedure waarin die brief werd gezonden, niet de betekenis toe van een van [A] aan de verantwoordelijke overheid uitgaande stuitingshandeling. Aan een interpretatie van alle overige brieven kwam het hof niet toe, omdat die brieven zijn verzonden nadat de (met de stuitingshandeling van 16 oktober 1992) opnieuw aangevangen verjaringstermijn reeds was verstreken. Ook in het samenstel van brieven heeft het hof geen stuitingshandeling gelezen. Het hof heeft de brieven van [A] derhalve uitgelegd, zonder dat uit de bestreden rechtsoverweging kan worden opgemaakt dat het uit het oog heeft verloren dat het van belang is hoe de debiteur de brieven heeft opgevat dan wel redelijkerwijs had moeten opvatten. Het hof heeft dan ook geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting te zijn uitgegaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/691ca12eb2a2f249ce64f288e0109eb2694474f901b4f3f83e4c4e9f3644630c | shasum -a 256