Alinea 117 Parket bij de Hoge Raad 11 maart 2011

De brieven van 15 maart 1993, 4 februari 1994 en 7 mei 1996(52) zijn door het hof uitdrukkelijk in zijn oordeel betrokken en niet als een stuitingshandeling in de zin van art. 3:316 en 3:317 BW opgevat. Het hof heeft geoordeeld dat de brief van 15 maart 1993 door [A] aan de Nationale ombudsman is gezonden in het kader van een zelfstandige, wettelijk geregelde procedure, en dat toezending van die brief in dat kader aan het Ministerie niet (mede) de betekenis van een van [A] uitgaande stuitingshandeling toekomt. In de desbetreffende brief heeft [A] voor zover van belang(53) het navolgende aangevoerd (p. 5): "De gedraging van de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij lijkt niet behoorlijk. Dezerzijds is aangetoond dat is voldaan aan de eisen die de Interimwet stelt. Niet valt te begrijpen dat de Minister het bewijsmateriaal negeert. Het kan toch niet zo zijn dat een Minister een aanvraag bouwvergunning die als zodanig geregistreerd is bij het bevoegd gezag naast zich neerlegt? (...) In elk geval is verzoekster het slachtoffer geworden van de gecompliceerde wetgeving en de uitleg c.q. gebrekkige uitleg/toelichting die ter zake door de Minister is gegeven." De inhoud van die brief aan de Nationale ombudsman dwingt niet ertoe hem als een stuitingshandeling in de zin art. 3:317 BW op te vatten. De beide andere brieven bevatten mijns inziens geen aansprakelijkstelling of een andere mededeling waaruit de Staat had moeten begrijpen dat [A] zich enig recht op schadevergoeding ten gevolge van het gestelde onrechtmatige handelen voorbehield.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/691ca12eb2a2f249ce64f288e0109eb2694474f901b4f3f83e4c4e9f3644630c | shasum -a 256