Alinea 45 Parket bij de Hoge Raad 19 april 2011

9. Ook als over dat laatste anders zou moeten worden gedacht, kan het middel niet slagen. Uit de door het Hof genoemde verklaringen heeft het Hof kunnen afleiden dat het de verdachte niet geheel aan actueel bewustzijn heeft ontbroken. Zo heeft verdachte waarnemingen gedaan die overeenkomen met de realiteit (dat [slachtoffer 3] van het balkon sprong) en heeft verdachte hierop op dat moment gereageerd (verdachte roept [slachtoffer 3] na "schijtlijster" of "waarom ben je gesprongen"), heeft verdachte de (latere) slachtoffers herkend en heeft hij contact gezocht met [slachtoffer 2] (naar [slachtoffer 2] roepen waarom hij niets zegt). Uit verdachtes voor het bewijs gebruikte verklaring (bewijsmiddel 17) volgt bovendien dat verdachte niet achter [slachtoffer 3] aan is gesprongen, omdat hij het balkon te hoog en te gevaarlijk vond en dat hij bovendien geen schoenen aan had. Deze waarnemingen en gedragingen duiden op een actueel bewustzijn, zodat het Hof op grond daarvan heeft kunnen oordelen dat bij verdachte van het ontbreken van ieder inzicht in de draagwijdte van zijn gedragingen geen sprake is. Met zijn overwegingen heeft het Hof voldoende gemotiveerd waarom het gevoerde verweer dat geen sprake is van bewustzijn is verworpen. De klacht over het ontbreken van een dergelijke motivering, mist dus feitelijke grondslag. Dat verdachte volgens deskundigen niet de vrijheid heeft gehad om zijn wil te bepalen, staat niet in de weg aan het aannemen van opzet. Hierover heeft uw Raad zich reeds uitgelaten in het arrest van 9 december 2008 in de onderhavige zaak.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/03d04af226ea6eafd637694434cad427b37243f61dcfe8421e7bf9df412a4f5a | shasum -a 256