Alinea 126 Parket bij de Hoge Raad 1 april 2011

3.17 Bij de beoordeling van het middel stel ik voorop dat de bestreden overweging tot niet meer strekt dan aan te tonen dat uit de eis van een evenredige financiering niet zonder meer voortvloeit dat slechts een tijdsevenredige kostentoerekening zou zijn toegelaten. Die conclusie houdt stand, ook als het hof, dat de eis van de "onmiddellijkheid" van de financiering heeft benadrukt, niet strikt heeft onderscheiden tussen het bij de Wet van 22 december 1999 tevens ingevoerde art. 9a lid 2 PSW, waarin die eis is vervat, en art. 7a PSW, waarin evenredigheid van pensioenopbouw en financiering wordt voorgeschreven. Zoals ook [eiseres] in de cassatiedagvaarding (onder 5.8) onderkent, is er tussen beide bepalingen een nauwe samenhang. De Wet van 22 december 1999 strekte ertoe uitstelfinanciering uit te sluiten. Het voorschrift van directe financiering volstond daartoe niet, omdat een tijdsonevenredige pensioenopbouw (en een directe, maar dus wel tijdsonevenredige financiering daarvan) tot een vergelijkbaar resultaat als uitstelfinanciering zou(den) kunnen leiden. Het hof heeft het element van de tijdsevenredigheid van de pensioenopbouw (en dus ook van de - directe - financiering daarvan) niet miskend, maar dienaangaande (al vóór zijn beschouwingen over de "onmiddellijkheid" van de financiering) geoordeeld dat een tijdsonevenredige kostentoerekening met art. 7a PSW kan conflicteren, indien zij tot gevolg mocht hebben dat van een evenredige opbouw van pensioenaanspraken (en dus ook van een - directe - evenredige financiering daarvan) geen sprake meer kan zijn. Nog afgezien van de vraag of de eis van een tijdsevenredige pensioenopbouw en een daarmee gelijke tred houdende, directe financiering daarvan met betrekking tot een premieovereenkomst kan worden gesteld, kan het middel niet tot cassatie leiden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b60573a538db2dca85f973bbdb0549c3db261bb0b79cf9ccf79c69382cbd3386 | shasum -a 256