Alinea 40 Parket bij de Hoge Raad 13 mei 2011

2.4 Indien hetgeen de rechtbank in rov. 4.6 overweegt, inderdaad niet zelfstandig dragend zou zijn voor haar verwerping van het beroep van [eiser] op het tekortschieten van FBS en daarmee ook niet voor de eindbeslissing in conventie, dan zou het hof niet vanwege het ontbreken van grieven bindende kracht aan het oordeel van de rechtbank in rov. 4.6 hebben kunnen toekennen. Aan het bestrijden van het oordeel van de rechtbank in rov. 4.6 in appel zou dan het vereiste belang hebben ontbroken en zouden aan het ontbreken van grieven tegen rov. 4.6 geen gevolgen mogen zijn verbonden. Het hof verstaat rov. 4.6 evenwel anders, ook al geeft de rechtbank in de overweging aan dat het in rov. 4.6 overwogene als ten overvloede moet worden beschouwd. Dit laatste verstaat het hof als volgt. De rechtbank geeft daarmee te kennen dat, ook al staat de verjaring reeds een succesvol beroep op het tekortschieten van FBS in de weg, er ook nog een tweede grond is om dit beroep niet te doen slagen. Die tweede grond draagt dus mede de eindbeslissing in conventie en kan die eindbeslissing zelfs zelfstandig, d.w.z. onafhankelijk van de verjaringsgrond, dragen. Zij is slechts in die zin ten overvloede dat de rechtbank haar niet zou hebben hoeven aanvoeren om tot dezelfde eindbeslissing in conventie te kunnen komen. Deze uitleg van rov. 4.6 vormt een feitelijk oordeel dat in cassatie slechts op begrijpelijkheid kan worden getoetst. De onbegrijpelijkheid van 's hofs uitleg van rov. 4.6 wordt echter niet nader aangetoond. De enkele stelling dat de rechtbank haar rov. 4.6 aanmerkt als een overweging ten overvloede, volstaat daartoe niet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a434e9606670edca88b75f6bc2b09d5ed5c251687f93560eac79189e6b1e2b00 | shasum -a 256