Alinea 39 Parket bij de Hoge Raad 26 april 2011

15. Het Hof heeft vastgesteld dat verzoeker niet de gelegenheid is geboden om voorafgaand aan de politieverhoren van 22 juni 2004, waaronder klaarblijkelijk het als bewijsmiddel 1 gebezigde verhoor, met een raadsman te overleggen. Volgens het Hof behoeft dit feit evenwel niet tot bewijsuitsluiting van de op die datum door verzoeker afgelegde verklaringen of tot enig ander rechtsgevolg te leiden. In deze overweging ligt kennelijk het oordeel van het Hof besloten dat van het verbinden van enig rechtsgevolg aan dat feit kan worden afgezien en dat volstaan kan worden met de enkele constatering dat een onherstelbaar vormverzuim is begaan. Ik meen dat dit impliciete oordeel van het Hof niet van een onjuiste rechtsopvatting getuigt en evenmin onbegrijpelijk is. Daarbij neem ik in aanmerking de redenen waarmee het Hof zijn overweging heeft omkleed, te weten dat: (i) de verdediging niet heeft aangevoerd dat verzoeker zijn verklaring niet vrijwillig heeft afgelegd; (ii) ook nadat verzoeker zijn advocaat had geraadpleegd niet is aangevoerd dat het (eerder) niet-raadplegen van de advocaat bij verzoeker heeft geleid tot misverstanden, dan wel het afleggen van zijn verklaring heeft beïnvloed; (iii) de verdediging in hoger beroep niet heeft betoogd dat verzoeker, had hij wel zijn raadsman kunnen raadplegen, een andere verklaring zou hebben afgelegd; (iv) verzoeker zijn verklaringen in verschillende instanties van de procedure in grote lijnen heeft bevestigd; (v) de verklaringen van verzoeker, afgelegd op 22 juni 2004, in voldoende mate worden ondersteund door ander bewijs.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/67f0c4da369b4e79a562997f51d9c5256f2406373eba5359b807fc25fcb02bf6 | shasum -a 256