Alinea 39 Parket bij de Hoge Raad 12 juli 2011

19. Het gaat in de derde plaats om de verhouding tussen de ernst van de bewezenverklaarde feiten en de strafoplegging. Het behoeft in het licht van én de door de Rechtbank opgelegde straf (na aftrek voorarrest resteerde 30 dagen jeugddetentie voorwaardelijk) én de door de advocaat-generaal gevorderde voorwaardelijke werkstraf van 60 uren én hetgeen door de verdediging is aangevoerd, waarom het Hof heeft gemeend een voorwaardelijke jeugddetentie van drie maanden te moeten opleggen. Het Hof overweegt niet dat de door de Rechtbank opgelegde straf en de door de advocaat-generaal gevorderde straf geen recht doen aan de ernst van de bewezenverklaarde feiten. Het Hof overweegt, direct nadat de op te leggen bijzondere voorwaarde is omschreven, dat het "anders dan de advocaat-generaal en de verdediging" een voorwaardelijke jeugddetentie van aanzienlijke duur "hiertoe" het meest passend en geboden acht. Het heeft er daarmee veel van weg dat de verklaring voor het grote verschil gelegen is, niet in een andere waardering van de ernst van de feiten en de schuld van de verdachte, maar enkel in de wens van het Hof om te voorzien in een passende stok achter de deur teneinde de noodzakelijk geachte behandeling te realiseren. Het bezwaar daarvan is dat de ernst van het bewezenverklaarde als bovengrens voor hetgeen in het kader van een voorwaardelijke veroordeling aan oplegging van bijzondere voorwaarden toelaatbaar is, in vergaande mate wordt losgelaten. Die bijzondere voorwaarden dreigen daarmee zelf disproportioneel te worden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d0d30cecf1935e74323b222fc375d6194d7b4b97c9979f9a1a39344e61ad8983 | shasum -a 256