Alinea 79 Parket bij de Hoge Raad 28 juni 2011

18. In de eerste cassatieronde is reeds namens verzoeker, toen in het zesde middel, geklaagd dat het bewijs van feit 5 feitelijk berust op de verklaring van maar één getuige, te weten [slachtoffer 1], nu de inhoud van de verklaring van de moeder van [slachtoffer 1] is afgeleid uit de verklaringen van [slachtoffer 1] zelf en de verklaring van verzoeker niet de tekortkoming in de bewijsvoering, gelet op artikel 342, tweede lid, Sv, kan verhelpen, omdat die verklaring onvoldoende verband heeft met de verklaring van [slachtoffer 1]. Naar aanleiding van dit zesde middel heeft mijn ambtgenoot Machielse in zijn conclusie vóór HR 30 maart 2010, LJN BL7813 - na een uitgebreide uiteenzetting in de paragrafen 7.3 tot en met 7.6 over art. 342, tweede lid, Sv en het steunbewijs, waarnaar ik kortheidshalve verwijs en waarbij ik mij aansluit -, betekenis toegekend aan de verklaring van verzoeker dat [slachtoffer 1] bij hem heeft gelogeerd en met name aan het detail dat beiden badjassen droegen. Deze beide aspecten bieden volgens Machielse voldoende steun aan het proces-verbaal van het studioverhoor (de verklaring van [slachtoffer 1]). Voorts heeft Machielse in zijn conclusie - onder verwijzing naar de bekennende verklaring van verzoeker ten aanzien van diens handelingen jegens de andere jongens ([slachtoffer 2 en 3], alsmede [slachtoffer 4]) - gesteld dat het handelen van verzoeker jegens [slachtoffer 1] op essentiële punten voldoende soortgelijk is aan het handelen van verzoeker met de andere genoemde jongens om de verklaring van verzoeker over zijn handelen met die andere jongens voor het bewijs van het tenlastegelegde feit 5 te kunnen inschakelen en dat het verband van het bewijs voor feit 5 en de betekenis van het schakelende bewijs zijns inziens duidelijk is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c11d4eace8c250dbce02ee3bda38d6cf3ea27c7db34c6f9cada20771a861645e | shasum -a 256