Alinea 88 Parket bij de Hoge Raad 6 december 2011

12 De steller van het middel verwijst in de schriftuur naar het arrest HR 15 december 1953, NJ 1954, 71, waarin verdachte en zijn echtgenote in eerste aanleg tezamen hebben terechtgestaan. Beiden zijn veroordeeld, waarna alleen verdachte hoger beroep heeft ingesteld. In hoger beroep heeft het hof in de zaak tegen verdachte een ter terechtzitting in eerste aanleg afgelegde verklaring van zijn echtgenote tot het bewijs gebezigd. De Hoge Raad oordeelde dat die verklaring van de echtgenote van verdachte, die ten tijde van het afleggen van die verklaring medeverdachte was, blijkens art. 339 Sv voor het hof geen in de wet bekend bewijsmiddel opleverde, hetgeen door de wetgever nog nader tot uitdrukking is gebracht, doordat zij krachtens art. 341 Sv niet ten aanzien van verdachte kon gelden. Anders dan het middel lijkt te impliceren, is voor deze uitspraak slechts bepalend geweest dat in eerste aanleg, ten tijde van het afleggen van de verklaring van de echtgenote, de zaken van verdachte en zijn echtgenote gevoegd zijn behandeld en zij aldus als medeverdachten in processuele zin moesten worden aangemerkt. Dat de verklaring van de echtgenote van verdachte ter terechtzitting is afgelegd, is voor de uitspraak niet bepalend. Indien de zaken van verdachte en zijn echtgenote in eerste aanleg niet gevoegd zouden zijn behandeld, zouden zij geen medeverdachten zijn geweest in processuele zin en zou het hof de ter terechtzitting in eerste aanleg afgelegde verklaring van de echtgenote, neergelegd in het proces-verbaal van het onderzoek ter terechtzitting, tot het bewijs in de zaak van verdachte hebben kunnen bezigen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c79917fae62637fe695200c84f931b6a03d343fdf7548cd0fb5b91268a33bbf6 | shasum -a 256