Alinea 30 Parket bij de Hoge Raad 18 november 2011

2.2 Het middel neemt tot uitgangspunt dat volgens art. 1:280 onder a BW een door de ouder benoemde voogd zich binnen veertien dagen na betekening van het testament waarin hij tot voogd is benoemd, bereid dient te verklaren de voogdij te aanvaarden (cassatierekest onder 11.1). Het middel stelt vervolgens dat van een feitelijke of juridische betekening niet heeft kunnen blijken, maar dat de oom (evenals de grootmoeder en de broer) zich op het standpunt heeft gesteld dat de vader wel kennis heeft genomen van het testament en dat vanaf dat moment de 14-dagentermijn is gaan lopen (cassatierekest onder 11.2). Volgens het middel is dat tijdstip tenminste het moment waarop de vader in verband met dat testament en het aanstaand overlijden van de moeder contact heeft gezocht met Jeugdzorg (cassatierekest onder 11.5), zodat de aanvaarding uiterlijk binnen veertien dagen na het overlijden van de moeder had moeten plaatsvinden (cassatierekest onder 11.6). Volgens het middel staat vast dat de vader op 23 juli 2009 de verklaring heeft afgelegd, derhalve bijna twee maanden na het overlijden van de moeder (cassatierekest onder 11.2). Het middel klaagt dan, zo begrijp ik, dat de rechtbank ten onrechte de oom niet-ontvankelijk heeft verklaard, aangezien (1) de oom op basis van het testament de voogdij kon claimen nu de vader de 14-dagentermijn heeft laten verlopen en geen aanvaardingshandeling heeft verricht (cassatierekest onder 11.3, 11.6 en 11.7(7)) althans (2) indien de oom niet aanstonds als testamentaire voogd had te gelden, hem in ieder geval op grond van art. 8 EVRM jo. de artikelen 3 en 8 IVRK het recht toekwam zich sterk te maken voor [de zoon] door middel van behoud van diens verblijfsrecht binnen de familie [de familie] op (dezelfde) wijze zoals daarin eerder was voorzien (cassatierekest onder 11.4).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d0fffaf2571a406c504590a411b54bb33700ac1da3e194b6980239d194c7aa48 | shasum -a 256