Alinea 42 Parket bij de Hoge Raad 18 november 2011

In zijn beschikking van 13 december 1991(19) oordeelde de Hoge Raad ter zake van het destijds geldende art. 1:287 lid 5 BW dat aan die bepaling voornoemd beginsel eveneens ten grondslag ligt in die zin dat voor de uitoefening van het gezag over een natuurlijk kind in het algemeen de voorkeur moet worden gegeven aan de moeder boven de in die bepaling bedoelde derde. De Hoge Raad oordeelde voorts dat de wetgever aldus in de formulering van deze bepaling reeds een appreciatie van de uit het recht op "family life/vie familiale" voortvloeiende aanspraken van de moeder, in vergelijking met die van evenbedoelde derde tot uitdrukking heeft gebracht en dat, mede in aanmerking genomen de ingevolge art. 1:287 lid 5 vereiste belangenafweging in concreto, niet kan worden gezegd dat deze bepaling onverenigbaar is met art. 8 EVRM. Naar het oordeel van de Hoge Raad lag in de bestreden overwegingen van het hof besloten dat de omstandigheden van het daar voorliggende geval niet meebrachten dat toepassing van art. 1:287 lid 5 leidde tot een inmenging in de uitoefening van het wederzijdse recht op "family life/vie familiale" van de grootouders en van het kind, die de grenzen te buiten gaat van hetgeen volgens art. 8 lid 2 toelaatbaar kan worden geacht. Dat oordeel gaf volgens de Hoge Raad geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting. Tegen deze achtergrond - de betekenis van de beschikking blijft mijns inziens niet beperkt tot dit ene geval c.q. gevallen van art. 1:287 lid 5(20) -en bij gebreke van enige onderbouwing in het middel zie ik in de door het middel genoemde verdragsbepalingen geen grond voor het aannemen van een mogelijkheid voor een ander dan de overlevende ouder om op te komen tegen een tijdig aanvaarde testamentaire voogdij.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d0fffaf2571a406c504590a411b54bb33700ac1da3e194b6980239d194c7aa48 | shasum -a 256