Alinea 39 Parket bij de Hoge Raad 9 december 2011

18. Aangenomen dat onder "subsequent practice" in de zin van art. 31 lid 3, aanhef en onder b, van het Verdrag van Wenen ook het totstandbrengen door de verdragsstaten van nieuwe verdragen over hetzelfde onderwerp als dat van het uit te leggen verdrag begrepen mag worden (zie daarover L. Strikwerda, Rechtsvinding in het internationaal privaatrecht, in: H.J. van Kooten e.a. (red.), Hartkampvariaties, 2006, blz. 119 e.v., blz. 124-126), zou bij de uitleg van de tweede volzin van art. 3 lid 4 van het Beslagverdrag 1952 wellicht betekenis kunnen worden toegekend aan de inmiddels tot stand gebrachte International Convention on Arrest of Ships van 12 maart 1999 (hierna: Beslagverdrag 1999). Daarvoor is echter weinig reden. Het Beslagverdrag 1999 is slechts door een gering aantal staten geratificeerd. Ook Nederland zie voorlopig af van ratificatie van het Beslagverdrag 1999. Zie Kamerstukken II 2009-2010, 32 123 V, nr. 72, bijlage III. Bij deze stand van zaken kan niet worden volgehouden dat de oplossing die in art. 3 van het Beslagverdrag 1999 is gekozen voor de vraag of en, zo ja, ter verzekering van welke vorderingen beslag kan worden gelegd op zusterschepen van de debiteur, die niet de eigenaar is van het schip waarop de vordering betrekking heeft, als "subsequent practice" van de staten die partij zijn bij het Beslagverdrag van 1952 van betekenis is voor de uitleg van de tweede volzin van art. 3 lid 4 van dit verdrag. De oplossing die art. 3 van het Beslagverdrag 1999 biedt (grof gezegd een verruiming ten opzichte van art. 3 lid 4 van het Beslagverdrag 1952 doordat beslag op zusterschepen ook mogelijk is in gevallen van bijv. tijd- of reisbevrachting; zie daarover nader Berlingieri, a.w. 2005, blz. 332-333, en a.w. 2006, blz. 147-151, nrs. 99.98-99.108), kan hier derhalve verder onbesproken blijven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3e51d8bf664874e04e2964df0e41823deee4ba773ce662f9b7ec237d46621979 | shasum -a 256