Alinea 230 Parket bij de Hoge Raad 9 december 2011

2.20 In de tweede plaats gaat het hof in op de kwestie van het apart leggen van moeder en kind. Het hof oordeelt dat met de constatering van [betrokkene 6] dat indien [de zoon] bij zijn moeder was gebleven hij zeker meer glucose had binnengekregen dan nu het geval is geweest, geenszins gezegd is dat - mocht dat verwijt al in de stellingen van de ouders besloten liggen - [betrokkene 1], althans een redelijk handelend en bekwaam arts, had moeten voorzien en voorkomen dat moeder en kind zouden worden gescheiden. Volgens de klacht is dit oordeel niet toereikend gemotiveerd in het licht van a) enerzijds de stellige conclusie van [betrokkene 6] dat apart leggen niet had gemogen en mogelijk van cruciaal belang is geweest(35) en anderzijds het zwijgen van de andere deskundigen op dit punt, b) de in subonderdeel B2 van het middel genoemde omstandigheden en c) de omstandigheid dat het hof met zijn oordeel de conclusies van de door de rechter benoemde deskundige terzijde schuift. Mijns inziens ontbeert deze laatste stelling feitelijke grondslag, nu het hof de conclusie dat apart leggen niet had gemogen niet verwerpt doch in zijn oordeel besloten ligt dat daarmee niet is gezegd dat [betrokkene 1], toen hij op zaterdagavond voeding 'on demand' adviseerde, moest voorzien (en vervolgens voorkomen) dat moeder en kind zouden worden gescheiden. Anders dan het middel ben ik van mening dat dit oordeel geen nadere motivering behoeft om begrijpelijk te zijn. Ook in zoverre faalt het onderdeel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dc29a9e2938b2c2e876684a2785fc32bf70d51e88fac2828d958ca75539b5eb6 | shasum -a 256