Alinea 66 Parket bij de Hoge Raad 18 november 2011

3.16 Het in 3.15 gestelde doet er echter niet aan af dat, gelet op hetgeen hierboven over artikel 295 leden 2 en 3 Fw is opgemerkt, er op dit moment geen voldoende juridische basis bestaat voor het aanvaarden van de prioriteit, die in geval van schuldsanering uit de boven besproken sedert 1 juli 2010 geldende richtlijnen in het Rapport Alimentatienormen en Vtlb-rapport voortvloeit. Bij die prioriteit is een belangenafweging betrokken van zodanige aard dat het niet vanzelfsprekend is dat de doorvoering daarvan in de praktijk stoelt op rechterlijke beleidsvorming. Een verschil van inzicht omtrent die prioriteit is zeer wel mogelijk. Van een van de nieuwe richtlijn afwijkende opvatting blijkt bijvoorbeeld uit de volgende kanttekening van Wortmann in haar annotatie in NJ 2009, 52: "Zouden alimentatieschulden, nadat de schuldsanering van toepassing is geworden, betaald worden uit een hoger vastgesteld vrij te laten bedrag, dan profiteren andere schuldeisers minder of niet van hetgeen de saniet boven het (beperkte) vrijgelaten bedrag verdient. Het is zuur voor de alimentatiegerechtigde dat aan de alimentatieverplichting tijdens de schuldsanering niet kan worden voldaan, maar dat geldt ook voor de andere schuldeisers van vorderingen die tijdens de schuldsanering doorlopen. Er is voor de rechter-commissaris op het eerste gezicht dan ook geen bijzondere reden om hetgeen de saniet aan inkomen heeft boven het vrij te laten bedrag, in feite te doen toekomen aan een van de schuldeisers door het vrij te laten bedrag ten behoeve van de alimentatieverplichting te verhogen. In bijzondere gevallen zou hiervan kunnen worden afgeweken."

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cd8b3edcd2d0acb4826aa84ca167b7d76250dd1082069fc613eab2f0db490b6d | shasum -a 256