Onder 5.34 Parket bij de Hoge Raad 22 december 2011

-4. Het is niet geheel duidelijk hoe deze beslissingen zijn te rijmen met het arrest HR 3 januari 1996, nr. 30 793, BNB 1996/93. Daarin overwoog de Hoge Raad in verband met de ontvankelijkheid van een bezwaarschrift dat het risico van onjuiste adressering van een aanslagbiljet bij de fiscus rust, tenzij die onjuiste adressering is te wijten aan de belastingplichtige. Met andere woorden: in dat arrest vond de Hoge Raad de handelwijze van de belastingplichtige (de geadresseerde) maatgevend. De Hoge Raad formuleerde dit heel algemeen door te spreken over het risico van onjuiste adressering van een geschrift. Wellicht is deze formulering geïnspireerd door art. 3:37, derde lid, BW. Op grond van die bepaling heeft een verklaring eerst rechtsgevolg wanneer zij de persoon tot wie zij gericht is bereikt, tenzij de omstandigheid dat de verklaring niet (tijdig) tot de geadresseerde doordringt een gevolg is van diens eigen handeling of van andere omstandigheden die zijn persoon betreffen en die rechtvaardigen dat hij daarvan het nadeel draagt. Volgens de parlementaire toelichting ligt het risico hierdoor bij de geadresseerde indien die van een verklaring geen kennis neemt door bijzondere omstandigheden zoals het op reis gaan zonder orde op zaken te stellen, tenzij de verklarende partij met die omstandigheden bekend is. Naar ik aanneem geldt hetzelfde bij verhuizing zonder de verklarende partij daarvan op de hoogte te stellen, terwijl een verklaring van deze partij in redelijkheid te verwachten viel. Is geen van beide partijen in verzuim, dan is de hoofdregel van art. 3:37, derde lid, BW van toepassing en ligt het risico bij de verzender van de boodschap.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/becce933330884d342442794d771a3be1065a3f3d607220b551cda1439d9fdb2 | shasum -a 256