Alinea 285 Parket bij de Hoge Raad 29 juni 2012

10.11. Daarmee rijst de vraag of de weigering - in de vennootschapsbelasting - niet willekeurig en daarmee disproportioneel, althans inadequaat is in het licht van het geconstateerde misbruik - in de inkomstenbelasting - en daarmee in strijd met art. 11 Fusierichtlijn. Uit het arrest van het HvJ in zaak Modehuis A. Zwijnenburg(59) blijkt dat het ontgaan van overdrachtsbelasting in elk geval geen reden is de fusiefaciliteiten te weigeren. Zoals boven reeds bleek, overwoog het HvJ in die zaak ook dat de richtlijnvoordelen slechts bij uitzondering kunnen worden geweigerd. Uit zijn jurisprudentie(60) over misbruik van onder meer de VwEU-vrijheid van vestiging blijkt voorts dat lidstaten misbruik mogen bestrijden, maar daarbij aan twee voorwaarden moeten voldoen: (i) de bestrijding gaat niet verder dan nodig is om (de gevolgen van) het geconstateerde misbruik weg te nemen en (ii) de belanghebbende moet in de gelegenheid zijn om zonder buitensporige administratieve moeite tegenbewijs te leveren. De voorgenomen splitsing wordt door het Hof als gekunsteld beoordeeld en het uitstel in de inkomstenbelasting als oneigenlijk omdat zij in de plaats wordt gesteld van hetgeen de eigenlijke bedoeling van de partijen is, nl. een vervreemding van C's aandelen aan B of F. BV dan wel een inkoop van C's aandelen door de belanghebbende. Een dergelijke vervreemding of inkoop zou géén vennootschapsbelastingheffing oproepen. Doel en strekking van de Fusierichtlijn worden dus met betrekking tot de vennootschapsbelastingheffing niet gefrustreerd door de voorgenomen splitsing. Weigering van uitstel van vennootschapbelasting zou de verkeerde stille reserve (die in belanghebbendes ondernemingsvermogen in plaats van die in C's aanmerkelijk belang) bij de verkeerde persoon (de belanghebbende in plaats van C) treffen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/19b9bc953edf61741fa12897c48923152a6a165023534bc6c328cd81454e34c0 | shasum -a 256