Alinea 44 Parket bij de Hoge Raad 24 januari 2012

17. Mevis en Verbeek formuleren het met betrekking tot het met het onderhavige artikel vergelijkbare art. 2.2.1, tweede lid, van de APV Rotterdam aldus, dat die bepaling niet de strekking heeft om een eigen, nieuwe bevelsbevoegdheid te scheppen, maar dat zij eerder is bedoeld om voor de burger in de APV uitdrukkelijk een rechtsplicht te formuleren ter zake van het opvolgen van bevelen die - naar het oordeel van de gemeentelijke wetgever - op basis van art. 2 Politiewet kunnen worden gegeven. Zij zijn van mening dat bestaande bepalingen die niet voldoen aan de door de Hoge Raad gestelde eis dat zij duidelijk (en) een bevels- of vorderingsbevoegdheid bevatten niet 'doelmatig' moeten worden uitgelegd in die zin dat de bevoegdheid tot het geven van een bevel als bedoeld in dergelijke APV-bepalingen in de tekst van die bepaling wordt "ingelezen". De noodzaak bestaat daartoe in hun ogen niet, nu het zowel voor de wetgever in formele zin als voor de lagere wetgever geen moeite moet zijn de bepalingen zo vorm te geven dat zij voldoen aan genoemde eis.(5) Volgens Brouwer en Schilder kan het gelet op het gesloten stelsel van bevoegdheidsverdeling ook niet zo zijn dat genoemde bepalingen attributie inhouden door de raad van een gemeente van een bevelsbevoegdheid aan de politie. Het bepaalde in art. 12 Politiewet maakt dit niet anders. Het uitgangspunt van die bepaling wordt immers, aldus deze auteurs, doorkruist wanneer de raad rechtstreeks aan politieagenten een (bevels)bevoegdheid toedeelt.(6)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/883d9fea2341f560e6bf83f5621d4a28e9dae2dc4d81d981f5b1342b5dbf26cf | shasum -a 256