Alinea 182 Parket bij de Hoge Raad 6 januari 2012

Ook de laatste klacht van het subonderdeel met betrekking tot de (volgens De Goede Hoop) onverkoopbaarheid van de betrokken strook grond kan niet tot cassatie leiden. Anders dan De Goede Hoop lees ik de laatste volzin van rov. 4.3 niet aldus, dat het feit dat De Goede Hoop nog steeds de grond bezit en deze kan verkopen, haar zou vrijwaren van schade als gevolg van een (veel) lagere verkoopopbrengst dan zij bij verkoop aan het Eilandgebied had kunnen realiseren. Die laatste volzin heeft naar mijn mening geen betrekking op (de aannemelijkheid van) al dan niet door De Goede Hoop geleden schade, maar op de aansprakelijkheid van het Eilandgebied op de grond dat, zoals door De Goede Hoop gesteld, het ervoor moet worden gehouden dat het verkavelingsplan bij Besluit ham in de zin van art. 39 lid 1 Eroc is goedgekeurd. Die laatste stelling heeft het Hof van de hand gewezen, in het bijzonder op grond van het falen van het beroep van De Goede Hoop op het vertrouwensbeginsel, waarbij het Hof heeft meegewogen dat niet is gebleken dat De Goede Hoop ooit een gewaarmerkt exemplaar van het Besluit ham (c.q. het verkavelingsplan) in de zin van art. 39 lid 2 Eroc is gezonden. De conclusie dat er voor schadevergoeding geen plaats is, heeft het Hof kennelijk ook dáárop gebaseerd ("Een en ander brengt (...) met zich (...).").

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eba102c7706e1297f543424075f462cd8fa0708d2dc10bc59f86678685f419bc | shasum -a 256