Alinea 103 Parket bij de Hoge Raad 17 januari 2012

11.1. In 1999 werd het wetsvoorstel Computercriminaliteit II ingediend. Dit voorstel voorzag onder meer in een wijziging van de "betrekkelijk summiere" regeling van het onderzoek in geautomatiseerde werken.(33) Voorgesteld werd om de bestaande artikelen125m lid 3 en125n Sv te schrappen en te vervangen door vier nieuwe artikelen (artt. 125n t/m 125q). Hier van belang zijn de artikelen 125p en 125q. Art. 125p bevatte een nader uitgewerkte en tegelijk afgezwakte regeling van de mededelingsplicht. Art. 125q schoeide de regeling van het vernietigen van gegevens op een nieuwe leest. Aansluiting werd gezocht bij de artt. 126cc en 126dd Sv zoals die in de (toen nog niet in werking getreden) Wet bijzondere opsporingsbevoegdheden waren vervat. Dat betekende een forse ommezwaai. De gegevens moesten niet worden vernietigd zodra bleek dat zij van geen betekenis zijn voor het onderzoek, maar bewaard tot twee maanden na het einde van de strafzaak en totdat aan de mededelingsplicht van art. 125p was voldaan. Pas daarna diende vernietiging te volgen. De MvT motiveerde dit met een beroep op de rechten van de verdachte. De verdediging moest namelijk de mogelijkheid hebben om bepaalde gegevens alsnog bij de processtukken te doen voegen.(34). Een ander verschil was dat op de plicht tot vernietiging van (voor het onderzoek) irrelevante gegevens een uitzondering werd gemaakt. De OvJ kon bepalen dat zij voor andere doeleinden konden worden bewaard of gebruikt (vgl. art. 126dd lid 1 Sv).(35)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0bda1caa281b28185b28844445db0ef66351681f17ce3d25ef1797111dbce107 | shasum -a 256