Alinea 63 Parket bij de Hoge Raad 17 januari 2012

7.4. In de artt. 100 t/m 102 Sv was (en is nog steeds) een aparte regeling getroffen voor de inbeslagneming van poststukken. Over die inbeslagneming kon op voet van art. 103 Sv worden geklaagd; een aparte voorziening was daarvoor niet nodig. Het artikel gaf, aldus Blok en Besier, een rechtsmiddel tegen de inbeslagneming of het gebruik van bepaalde inbeslaggenomen zaken, "onverschillig of het een of het ander betreft pakketten, brieven, stukken en andere berichten, die aan post, telegraphie of eene andere instelling van vervoer waren toevertrouwd, dan wel andere voorwerpen".(9) Zolang maar sprake was van een (inbeslaggenomen) voorwerp, kon daarover worden geklaagd. Een aparte voorziening was wel nodig als van een voorwerp - en dus van inbeslagneming - geen sprake was. Het zal daarom zijn dat art. 103 Sv ook de mogelijkheid opende om te klagen over het gebruik van ingevolge art. 100 Sv gedane mededelingen. Het ging daarbij om de inlichtingenplichten die in de leden 2 en 3 van art. 100 Sv waren neergelegd. Het inmiddels vervallen derde lid betrof inlichtingen met betrekking tot telefoonverkeer (zie thans art. 126n Sv en art. 126u Sv). Art. 100 lid 2 Sv - dat niet is gewijzigd - betreft de plicht tot het verstrekken van inlichtingen met betrekking tot aan de post toevertrouwde stukken. Het gaat daarbij niet alleen om informatie met betrekking tot de afzender en de adressering van poststukken, maar ook over hetgeen op briefkaarten en ansichtkaarten geschreven staat.(10) Van inbeslagneming was bij deze - mogelijk mondeling gedane - mededelingen geen sprake. Dat verklaart niet alleen waarom in art. 103 Sv een aparte voorziening werd getroffen, maar ook waarom daarbij enkel van het gebruik (en niet van de inbeslagneming en het gebruik) van de mededelingen werd gesproken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0bda1caa281b28185b28844445db0ef66351681f17ce3d25ef1797111dbce107 | shasum -a 256