Alinea 59 Parket bij de Hoge Raad 17 januari 2012

4.7. In de jurisprudentie van de Hoge Raad hebben zich twee gevallen voorgedaan die met het onderhavige geval gelijkenis vertonen. In HR 6 september 2005, LJN AT2760, NJ 2006/50 had de verdachte vanaf de straat met een vuurwapen een schot gelost op een raam van de woonkamer van een appartement op de tweede etage. In dat appartement bevonden zich naar de verdachte wist op dat moment twee vrouwen. Het Hof nam voorwaardelijk opzet aan omdat de verdachte willens en wetens de aanmerkelijke kans had aanvaard dat de kogel via het plafond of via een ander voorwerp van baan zou veranderen en een persoon zou raken. Nu was het probleem dat ten aanzien van één van de twee vrouwen niet uit de bewijsmiddelen kon worden afgeleid dat zij zich op het moment van schieten in de woonkamer bevond. Daarom kon de Hoge Raad zich niet met het oordeel van het Hof verenigen voor zover het die vrouw betrof. Ten aanzien van de andere vrouw, van wie wel vaststond dat zij zich op het moment van schieten in de kamer bevond, was dat anders. In het tweede geval (HR 20 april 2010, LJN BL6765, NJ 2010/250) schoot de verdachte op en door de voordeur van een woning. De Hoge Raad oordeelde het bewijs van voorwaardelijk opzet onvoldoende omdat het slachtoffer zich op het moment van schieten niet in de achter de voordeur gelegen gang had bevonden, maar in de slaapkamer, 'terwijl die slaapkamer niet in het verlengde van de voordeur was gelegen'.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8fc9f75edb2880c73dd795658aa55162f29a04bf4c96fab31e8f3f46156230dd | shasum -a 256