Alinea 65 Parket bij de Hoge Raad 24 januari 2012

4.6. De eigen verantwoordelijkheid van de rechter komt het duidelijkst naar voren in gevallen waarin de verdachte heeft geweigerd om aan rapportage mee te werken. De eis van een recent deskundigenrapport als voorgeschreven in art. 37a lid 3 jo. art. 37 lid 2 Sr - een eis die als een waarborg kan worden gezien voor een deugdelijke oordeelsvorming - geldt dan niet. De rechter kan dus TBS opleggen zonder dat hij over een dergelijk rapport beschikt. Dat kan moeilijk iets anders betekenen dan dat aan de onderbouwing van zijn oordeel in een dergelijk geval andere, minder hoge, eisen worden gesteld dan in gevallen waarin de medewerking van de verdachte wel in een volwaardig rapport heeft geresulteerd. Weliswaar schrijft art. 37 lid 3 Sr voor dat de rechter zich "zoveel mogelijk" van vervangende rapportage moet laten voorzien, maar die vervangende rapportage zal, voor zover zij mogelijk is, welhaast per definitie van mindere kwaliteit zijn, hetzij omdat die rapportage niet recent is, hetzij omdat zij berust op onvolledig onderzoek. De eis dat het rechterlijk oordeel in het licht van de uitgebrachte rapportage begrijpelijk moet zijn, krijgt daardoor een andere kleur. Die eis kan alleen maar gesteld worden indien en voor zover er vervangende rapportage is. Bovendien geldt dat die vervangende rapportage - juist omdat zij van mindere kwaliteit is - minder gewicht in de schaal legt. Een afwijking van het oordeel van de deskundige zal daarom minder snel onbegrijpelijk zijn.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f3f016f369b2bdca0c4171d4b99f61baf2abff2353b2b4b35f3f598b9a5ed4e9 | shasum -a 256