Alinea 71 Parket bij de Hoge Raad 24 januari 2012

4.10. De vraag is hoe beide rechtsoverwegingen zich tot elkaar verhouden. Als juist zou zijn dat een causaal verband tussen stoornis en delict niet is vereist, is de vraag waarom de Hoge Raad het nog nodig vond om in te gaan op hetgeen het Hof in het kader van de vraag naar de toerekenbaarheid overwoog en om daarbij te oordelen dat het feitelijk oordeel van het Hof "met betrekking tot het verband tussen de gepleegde feiten en de stoornis" niet onbegrijpelijk is. Ik denk dat in rechtsoverweging 4.4.2 niet meer gelezen zou moeten worden dan er letterlijk staat, namelijk dat de wet - art. 37a Sr - niet meer eist dan een gelijktijdigheidsverband. Uit de regel dat uit het vonnis dient te blijken dat aan de wettelijke voorwaarden voor de oplegging van een bijkomende straf of maatregel is voldaan, volgt dan dat uit het vonnis niet hoeft te blijken van een causaal verband tussen stoornis en delict, omdat dat nu eenmaal niet een door de wet gestelde voorwaarde is. Daarmee is niet gezegd dat de maatregel van TBS opgelegd zou mogen worden als aannemelijk is dat er in het geheel geen causaal verband bestaat tussen de psychische stoornis en het gepleegde feit. Rechtsoverweging 4.4.3 lijkt dat te bevestigen. Uit het feit dat de deskundigen geen uitspraak hebben kunnen doen over de vraag in hoeverre de persoonlijkheidsstoornis heeft doorgewerkt in de gepleegde feiten, volgt - zo begrijp ik die overweging - niet dat ieder causaal verband ontbreekt. Het is dan ook niet onbegrijpelijk dat de rechter een dergelijk verband aanwezig heeft geacht. Was het anders geweest, dan had de Hoge Raad denk ik gecasseerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f3f016f369b2bdca0c4171d4b99f61baf2abff2353b2b4b35f3f598b9a5ed4e9 | shasum -a 256