Alinea 75 Parket bij de Hoge Raad 24 januari 2012

4.14. Terug naar de onderhavige zaak. In de toelichting op het middel wordt gesteld dat het Hof niet heeft vastgesteld dat er een causaal verband is tussen het gevaar voor herhaling en de psychische stoornis. Juist is dat het Hof dit niet expliciet tot uitdrukking heeft gebracht. In de overwegingen van het Hof ligt mijns inziens echter wel besloten dat aan de bedoelde voorwaarde is voldaan. In de laatste alinea van zijn onder 4.3 weergegeven overwegingen oordeelt het Hof dat sprake is van "groot recidivegevaar". Daaraan vooraf gaat het oordeel van het Hof dat bij de verdachte ten tijde van de bewezen geachte feiten sprake was van een zodanig gebrekkige ontwikkeling van de geestvermogen dat deze feiten hem slechts in enigszins verminderde mate kunnen worden toegerekend. In dat oordeel ligt besloten dat de psychische stoornis van invloed is geweest op de bewezen verklaarde feiten. Het Hof heeft voorts uit het rapport van Van Soest uit 2003 kunnen afleiden dat van een dergelijk causaal verband ook sprake was ten aanzien van de door de verdachte gepleegde feiten waarop dat rapport betrekking had. De vaststelling dat de psychische stoornis van de verdachte een veroorzakende rol heeft gespeeld bij de in het verleden door hem gepleegde feiten, maakt het aannemelijk dat hetzelfde geldt voor de toekomstige delicten waarvoor moet worden gevreesd. Dat dit het oordeel van het Hof is geweest, wordt daarbij onderstreept door zijn oordeel dat de verdachte behandeld moet worden voor zijn psychische stoornis en dat die behandeling een bijdrage zou kunnen leveren aan de vermindering van het geconstateerde grote recidivegevaar.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f3f016f369b2bdca0c4171d4b99f61baf2abff2353b2b4b35f3f598b9a5ed4e9 | shasum -a 256