Alinea 87 Parket bij de Hoge Raad 24 januari 2012

Ook hier geldt dat tevergeefs wordt opgekomen tegen de aan het Hof voorbehouden selectie en waardering van het materiaal. Onbegrijpelijk kan het oordeel van het Hof weer niet genoemd worden. Ik merk daarbij op dat Offermans alleen staat in zijn oordeel dat verdachte maar het beste als volledig toerekeningsvatbaar kan worden aangemerkt. Op grond van de andere deskundigenverklaringen kon het Hof geredelijk tot een ander oordeel komen. De invloed van de psychische stoornis op de gepleegde feiten heeft het Hof, gezien de rapportage van Van Soest, hierin gezocht dat verdachte "vanuit zijn stoornis onvoldoende gehinderd [wordt] door gevoelens van spijt of medelijden". Het kennelijke oordeel van het Hof dat daaraan niet afdoet wat door Offermans ter onderbouwing van diens oordeel wordt aangevoerd - namelijk dat verdachte berekenend te werk gaat (iets dat ook door Van Soest werd geconstateerd) en dat hij het wederrechtelijke van zijn handelen kan inzien - is niet onbegrijpelijk. Ik merk voorts op dat Offermans' oordeel over het recidivegevaar ten nauwste samenhangt met zijn (afwijkende) oordeel over de toerekeningsvatbaarheid. Ik merk ten slotte op dat ook Offermans niet tot de conclusie komt dat het recidivegevaar verwaarloosbaar klein is. Hij sluit immers bepaald niet uit dat een volledig onderzoek waaraan de verdachte zijn medewerking verleent, tot een andere uitkomst zal leiden. Daarmee ben ik terug bij wat ik onder 4.6 en 4.7 voorop stelde. De gebrekkigheid van de gedragskundige rapportage hoeft de rechter er niet van te weerhouden om zich een eigen oordeel te vormen over de aannemelijkheid van stoornis en recidivegevaar.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f3f016f369b2bdca0c4171d4b99f61baf2abff2353b2b4b35f3f598b9a5ed4e9 | shasum -a 256