Alinea 70 Parket bij de Hoge Raad 17 januari 2012

7.8. De door het middel opgeworpen vraag is echter of het hof oordelend in hoger beroep eveneens deze laatstbedoelde waarneming van de rechtbank (bevestiging van de observatie van het OT) over de band van artikel 422, tweede lid Sv tot de zijne mag maken. Daartegen pleit dat de rechtbank die waarneming niet heeft geëxpliciteerd in het proces-verbaal van de terechtzitting van 21 oktober 2008. Dit bezwaar houdt rechtstreeks verband met artikel 422, tweede lid Sv, uit welke bepaling voor de grondslag van de beraadslaging in hoger beroep voortvloeit dat het proces-verbaal van de zitting in eerste aanleg leidend is voor hetgeen bij die gelegenheid heeft plaatsgehad. Ik geef toe dat bij deze nauwgezette lezing van artikel 422, tweede lid Sv de eigen waarneming van de rechter in eerste aanleg als categorie van bewijsmiddelen in hoger beroep weinig tot geen toegevoegde waarde heeft ten opzichte van het gebruik tot het bewijs van de in de wettelijke vorm opgemaakte processen-verbaal van daartoe bevoegde (rechterlijke) colleges, die vallen onder categorie 2 van artikel 344, eerste lid Sv. Ook dan geldt immers de bepaald niet overtrokken eis dat de tot het bewijs gebruikte waarneming expliciet bij proces-verbaal (van de terechtzitting) is vastgelegd. Die eis vloeit m.i. rechtstreeks voort uit de beginselen van een eerlijk proces, namelijk de waarborg dat het voor alle procesdeelnemers mogelijk moet zijn de feitelijke gronden voor een eventuele veroordeling tegen het licht te houden, zo ook in hoger beroep.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1af2ef653020785c4e66c4675253d296fc83a2d2efcc3d20e773d41e9aea73be | shasum -a 256