Alinea 333 Parket bij de Hoge Raad 13 maart 2012

5.5.2.3 Ik lees in de toelichting op het middel (5.2, 5.3 en 5.4) dat de steller het hof verwijt dat het aan de sporen op de badjas met de nummers #3, #11, #14, #15 en #17 geen zelfstandige bewijswaarde heeft toegekend maar vervolgens heeft nagelaten deze sporen in relatie te brengen met de sporen #9, #10 en #12, waarvan het hof wel heeft aangenomen dat deze sporen van verdachte afkomstig zijn. Ik onderschrijf deze kritiek. De bewijswaarde van deze "zwakke" sporen heeft volgens het hof telkens betrekking op de vraag of dit lichaamsmateriaal van verdachte afkomstig is, niet op de vraag of deze sporen wijzen op daderschap van verdachte. Het hof had zich de vraag moeten stellen welke consequenties het voor de duiding van de "zwakke" sporen heeft als men aanneemt dat de sporen #9, #10 en #12 wel van verdachte afkomstig zijn. In de overwegingen van het hof ligt immers besloten dat de "zwakke" sporen op zichzelf beschouwd niet het bewijs leveren dat zij van verdachte afkomstig zijn, maar dat de conclusie anders kan uitvallen indien er nog "sterke" sporen zijn met zelfstandige bewijswaarde. En dat laatste heeft het hof zelf vastgesteld. Het hof heeft daaraan evenwel geen enkele conclusie verbonden. Als men echter tot het oordeel zou komen dat ook de "zwakke" sporen, in relatie met de "sterke" sporen, redelijkerwijs geacht moeten worden door verdachte te zijn achtergelaten, dient vervolgens de vraag te worden beantwoord welke betekenis aan de plaats waar deze "zwakke" sporen zijn aangetroffen - denk aan de sporen #15 en #17, beide gevonden in een bloedspoor - wordt gehecht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8df5df08599a7a4a0b1e64f2f0cdc09eae020541e0c906f55e437a79d841873d | shasum -a 256