Alinea 38 Parket bij de Hoge Raad 7 februari 2012

17. Het hof heeft geoordeeld dat het onder 3 tenlastegelegde één misdrijf betreft - kort gezegd het zonder vergunning aanbieden en/of verrichten van beleggingsdiensten - en dat de aard van dit delict en de daarbij strafbaar gestelde handelingen als één voortdurend delict moet worden beschouwd, ongeacht of die handelingen jegens verschillende personen zijn verricht. Dat oordeel getuigt niet van een onjuiste rechtsopvatting en is evenmin onbegrijpelijk. Kern van de strafbepaling is immers dat het zonder vergunning verrichten van beleggingsactiviteiten of -diensten strafbaar is, ongeacht of onvergund jegens één of meerdere personen wordt opgetreden. Uit de wetsgeschiedenis volgt dat de regeling van de Wte 1995 strekte tot bescherming van de belangen van beleggers en spaarders. Onder meer moet de belegger die van de diensten van vermogensbeheerders gebruik maakt, naar het oordeel van de regering in zekere mate de waarborg hebben dat die dienstverlening een kwalitatief aanvaardbaar niveau heeft,(13) terwijl de aspirant-vermogensbeheerder bij de aanvraag van de vergunning ook zal hebben aan te tonen dat hij over voldoende financiële middelen beschikt.(14) Voor zover geklaagd wordt dat voor iedere onder 3 tenlastegelegde verrichte dienst of gedane aanbieding afzonderlijk dient te worden beoordeeld of deze verjaard is omdat het om verscheidene, steeds op zichzelf strafbare feiten gaat in plaats van om één voortdurend delict, faalt het.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/63a41282588a7b0eea79fc712fb631c5598447793e4222263d908ca9f3403419 | shasum -a 256