Alinea 150 Parket bij de Hoge Raad 30 oktober 2012

4.19. De positie van de beklagrechter vertoont gelijkenis met de positie van de rechter-commissaris die zich op grond van art. 59a Sv moet uitspreken over de rechtmatigheid van de inverzekeringstelling. Ook voor de beklagrechter geldt dat hij zich een eigen oordeel zal moeten vormen over de rechtmatigheid van (in zijn geval) de beslaglegging. Dat oordeel heeft een feitelijke en een juridische kant. Voor terughoudendheid bij het juridisch oordeel is uiteraard geen plaats. Wat de feiten betreft, zal de maatstaf mijns inziens die van de aannemelijkheid moeten zijn. De beklagrechter heeft daarbij een eigen verantwoordelijkheid voor de feitvaststelling. De vraag is daarom niet of een procespartij erin is geslaagd bepaalde feiten aannemelijk te maken, maar of de feiten aannemelijk zijn geworden. Een vraag daarbij is wel, wie het voordeel van de twijfel moet worden gegund, de klager of het openbaar ministerie. Anders gezegd: is het beklag pas gegrond als aannemelijk wordt dat de inbeslagneming onrechtmatig was, of reeds als niet aannemelijk is geworden dat de inbeslagneming rechtmatig was? Ik ben geneigd dat laatste voor juist te houden. Dit omdat het gaat om bescherming tegen aantasting van (grond)rechten door de overheid. Van de inbreukmakende overheid mag worden verlangd dat zij in staat is die inbreuk te verantwoorden. Kan zij dat niet, en blijft ook na het onderzoek van de beklagrechter gegronde twijfel bestaan aan de rechtmatigheid van de beslaglegging, dan zal die beslaglegging voor onrechtmatig moeten worden gehouden. Praktisch gesproken ligt de bewijslast dus wel bij de officier van justitie. Hij is de eerst aangewezene om ervoor te zorgen dat aannemelijk wordt dat de inbeslagneming rechtmatig was.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4ce55091549816563d242ffcf5488b4010f65c3d6cfc13b6e36589510e5ff6d0 | shasum -a 256