Alinea 156 Parket bij de Hoge Raad 30 oktober 2012

4.23. Terug naar de onderhavige zaak. Zoals blijkt uit de door de Rechtbank gegeven samenvatting van de gronden waarop het beklag rust, heeft zij het beklag kennelijk en allerminst onbegrijpelijk opgevat als een beklag dat mede gericht is tegen (de onrechtmatigheid van) de inbeslagneming als zodanig. Dat betekent dat de Rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat met een marginale toets diende te worden volstaan. Daarover klaagt het middel terecht. Het middel klaagt eveneens terecht over de overweging van de Rechtbank dat "alles wat de raadsman naar voren heeft gebracht" niet kan leiden tot het oordeel dat - kort gezegd - het beklag gegrond is. Die overweging doet, mede omdat iedere nadere motivering ontbreekt, vermoeden dat de Rechtbank de bewijslast eenvoudig op de schouders van de klaagster heeft gelegd en zo haar taak als beklagrechter heeft miskend. Die overweging is als motivering in elk geval ontoereikend.(12) Dat klemt te meer nu tot hetgeen de raadsman aanvoerde, behoorde dat de relevante stukken ontbraken. Het middel, dat art. 23 lid 4 Sv wel noemt, klaagt niet expliciet over de schending van de daarin gegeven voorschriften, maar het feit dat de Rechtbank in het verweer van de raadsman geen aanleiding heeft gevonden om het openbaar ministerie te bevelen de ontbrekende stukken alsnog over te leggen, bevestigt wel het vermoeden dat de Rechtbank heeft nagelaten zelf te onderzoeken of de beslagen rechtmatig waren gelegd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7feceb6976d10027cc33f43f470d6d7b5a469fe9b5d6ec771d38b92eee846fa3 | shasum -a 256