Alinea 160 Parket bij de Hoge Raad 30 oktober 2012

4.27. Een en ander betekent dat het oordeel van de Rechtbank dat zij "ipso facto" over het gehele strafdossier beschikt, mij niet juist voorkomt. Het enkele feit dat de Rechtbank "lijfelijk" toegang heeft tot het gehele strafdossier, maakt niet dat alle stukken uit dat dossier tot het dossier van de beklagzaak behoren. Wat de Rechtbank bedoelt als zij overweegt dat zij "dus" kennis heeft genomen van "de onderhavige procesdossiers en in het bijzonder de ordners: rechtshulpverzoeken 1en 2 en de ordner (conservatoir) beslag", is mij daarbij niet duidelijk. Als de Rechtbank daarmee bedoelt dat zij "ipso facto" geacht wordt kennis te dragen van het dossier in de hoofdzaak, getuigt de overweging van een onjuiste rechtsopvatting omdat voor dergelijke ficties in het recht geen plaats is. Als de Rechtbank bedoeld heeft dat zij daadwerkelijk kennis heeft genomen van de genoemde ordners en de inhoud daarvan in haar oordeel heeft betrokken, onthult de overweging een ernstige schending van de eis van interne openbaarheid. Uit het proces-verbaal van de behandeling in raadkamer blijkt dat de raadkamer ten tijde van die behandeling niet beschikte over de "ordner (conservatoir) beslag". Dat vindt bevestiging in de bestreden beschikking, waarin de Rechtbank onder het kopje "De feiten" aangeeft dat de raadkamer "ten tijde van de behandeling" beschikte over: het klaagschrift van 22 april 2010, de reactie daarop van de officier van justitie van 12 mei 2010, een eerder ingediend klaagschrift van 12 januari 2009 en de daarop gegeven beslissing d.d. 17 december 2009 en tussenbeslissingen. Dat is niet veel. Over alle stukken waarin de Rechtbank zich mogelijk na afloop van de raadkamerbehandeling heeft verdiept, heeft de raadsman van klaagster zich niet op een nader bepaalde zitting kunnen uitlaten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7feceb6976d10027cc33f43f470d6d7b5a469fe9b5d6ec771d38b92eee846fa3 | shasum -a 256