Alinea 117 Parket bij de Hoge Raad 24 februari 2012

3.9.4 Ik teken aan dat ik niet uit het oog verlies dat met de schuldsaneringsregeling een gunst wordt verleend aan de schuldenaar die schulden heeft gemaakt en dat dat, de andere kant van de medaille, in de meeste gevallen ten koste van één of meer schuldeisers gaat. Om die reden dient alles in het werk gesteld te worden om ervoor te zorgen dat de schuldenaar gedurende de schuldsaneringstermijn de boedel maximaliseert. Hierbij dient men te bedenken dat de wetgever bij de totstandkoming van de Wsnp redenen had om de standaard schuldsaneringstermijn op drie jaar vast te stellen. Zo was uit een evaluatie betreffende de regeling van de zogenaamde beslagvrije voet naar voren gekomen dat de kans dat een schuldenaar vanwege de looptijd van de schuldsaneringsregeling (opnieuw) in de problemen belandde, groter was ingeval die termijn langer dan drie jaar duurde. Ook was uit dat onderzoek gebleken dat de afbetaling door de schuldenaar op het niveau van de beslagvrije voet van 90% na drie jaar moeilijker ging verlopen. Kortom, voor het welslagen van de schuldsaneringsregeling leek drie jaar de optimale termijn. De schuldenaar ontleent een zekere verwachting aan de standaardtermijn van drie jaar en mag niet overgeleverd worden aan onzekerheid en, in sommige gevallen, willekeur, bijvoorbeeld de agenda of strategie van de bewindvoerder dan wel de grillen van schuldeisers. Uit de totstandkomingsgeschiedenis van de Wsnp blijkt voorts dat de wetgever aan de termijn van drie jaar zoveel mogelijk wilde vasthouden. Afwijking van deze termijn kon naar het oordeel van de wetgever slechts in uitzonderlijke gevallen aan de orde zijn.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c15bb76528484cdfa121783f6c1938a3982b66b5da5e5f79d298241f5081431c | shasum -a 256