Alinea 128 Parket bij de Hoge Raad 24 februari 2012

3.9.15 Gelet op het voorgaande getuigt het oordeel van de rechtbank van een onjuiste rechtsopvatting over art. 295, lid 1 Fw, art. 349a Fw en art. 356, lid 4 jo art. 194 Fw. De voor de schuldenaar uit de schuldsaneringsregeling voortvloeiende verplichtingen nemen met het verstrijken van het in het eerste lid van art. 349a Fw aangeduide termijn, behoudens verlenging in de zin van het tweede en derde lid, een einde. Op dat moment wordt ook de saneringsboedel gefixeerd. De toepassing van de schuldsaneringsregeling na het eindvonnis is alleen nog gericht op de vereffening van de boedel. In die zin is de schuldsanering na het verstrijken van de schuldsaneringstermijn ex art. 349a Fw en de verlening van de schone lei nog niet, althans nog niet helemaal afgelopen. Zeker indien het oponthoud de schuldenaar niet verweten kan worden en de schuldenaar zich de opgelegde schuldsaneringstermijn aan alle strenge vereisten van de schuldsaneringsregeling heeft gehouden, is het oprekken van de driejaarstermijn jegens de schuldenaar onredelijk. Het is dan ook tegenstrijdig en in strijd met de rechtszekerheid indien de schuldenaar enerzijds wordt ontheven van zijn verplichtingen uit de schuldsaneringsregeling en anderzijds nog wel verplicht wordt (grote) goederen en inkomsten uit arbeid die niet zijn verkregen gedurende de drie jaar dat de schuldsaneringsverplichtingen op hem van toepassing waren, aan de boedel af te staan. Aangezien de nalatenschap pas is opengevallen ruim nadat voor [betrokkene] de verplichtingen uit de schuldsaneringsregeling niet meer golden, getuigt het oordeel van de rechtbank dat een deel van de nalatenschap waarop [betrokkene] recht heeft, afgestaan dient te worden aan de boedel dan ook van een onjuiste rechtsopvatting.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c15bb76528484cdfa121783f6c1938a3982b66b5da5e5f79d298241f5081431c | shasum -a 256