Alinea 35 Parket bij de Hoge Raad 30 maart 2012

3.2 Met middel I klaagt de vrouw dat het hof ten onrechte heeft nagelaten haar niet-ontvankelijk te verklaren in haar hoger beroep. Daartoe wordt aangevoerd dat, naar door het hof is vastgesteld, (i) het geschil in appel beperkt was tot de hoofdverblijfplaats van de minderjarige(16) en (ii) de echtscheidingsbeschikking ten tijde van het hoger beroep nog niet was ingeschreven(17). Volgens het middel heeft het hof ten onrechte geen rechtsgevolgen verbonden aan het (tijdens de zitting van 2 februari 2011 gebleken(18)) nog ontbreken van de inschrijving. Betoogd wordt dat nu het appelschrift noch het verweerschrift betrekking had op de echtscheidingsbeslissing, het ervoor gehouden moet worden dat de vrouw op 10 mei 2010 (indiening appelschrift) en de man op 13 juli 2010 (indiening verweerschrift) heeft berust in die echtscheidingbeslissing, zodat de beschikking van de rechtbank voor wat betreft de echtscheiding (ten minste) op 13 juli 2010 kracht van gewijsde heeft verkregen en, gelet op art. 1:163 lid 3 BW, per 13 februari 2011 (bedoeld zal zijn: 13 januari 2011(19)) haar rechtskracht zou verliezen (en, gelet op de plaatsgevonden inschrijving per 5 april 2011, heeft verloren). Nu ten tijde van de uitspraak van het hof op 2 maart 2011 de echtscheidingsbeschikking reeds haar kracht had verloren, "viel derhalve niets meer ten gronde te beslissen", aldus het middel. Toegevoegd wordt dat de Hoge Raad alsnog de niet-ontvankelijkheid van de vrouw in haar hoger beroep kan uitspreken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b19d85ce92bb8e45dcf9ed61d56bee31d939ecfcfedb251cb821da1199193ea2 | shasum -a 256