Alinea 105 Parket bij de Hoge Raad 13 juli 2012

Er is ook een ander aspect in dit citaat van belang: als de Hoge Raad het eindresultaat van de beslissing niet onbevredigend acht, zal hij niet snel geneigd zijn een - in beginsel gegronde - motiveringsklacht daadwerkelijk te honoreren. Anders gezegd zo lang het eindresultaat van de uitspraak van de feitenrechter in de ogen van de Hoge Raad maar niet als 'onrecht' kan worden bestempeld, is hij dus kennelijk bereid terecht aangevoerde motiveringsklachten ter zijde te stellen. Misschien is dit wel de ultieme vorm van 'recht doen', maar ik kan er toch moeilijk aan wennen dat de beoordeling met de 'onderbuik' (de redelijkheid van de einduitkomst) uiteindelijk boven de (juridische) beoordeling met het 'hoofd' gaat. Veegens koppelt het niet-casseren ondanks gegronde motiveringsklachten niet aan de bevredigende einduitkomst, maar aan het resultaat na verwijzing. Hij betoogt dat vernietiging wegens een motiveringsklacht niet zal plaatsvinden indien het naar het oordeel van de Hoge Raad onwaarschijnlijk is dat een verwijzingsrechter ooit tot een andere resultaat zal komen dan in de bestreden uitspraak is neergelegd. Dan zal de Hoge Raad - aldus Veegens - de leemte in de motivering van de bestreden uitspraak opvullen door de feitenrechter een kennelijke bedoeling toe te schrijven en de motiveringsklacht te verwerpen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b8aedbb28221d13a38583976f6fb06123fd7cea6c5b710880b5c9fbeee556fea | shasum -a 256