Alinea 153 Parket bij de Hoge Raad 13 juli 2012

3. De Hoge Raad merkt nog terecht op dat de bepaling van het gewicht van de zaak door de feitenrechter, als verweven met waarderingen van feitelijk aard, in cassatie slechts beperkt toetsbaar is. In het arrest wordt echter niet de vraag beantwoord of de feitenrechter het oordeel van het bestuursorgaan respectievelijk een lagere feitenrechter inzake het gewicht van de zaak integraal mag toetsen of slechts marginaal. Het hof meende kennelijk het laatste, in aanmerking genomen dat het oordeelde 'dat de inspecteur, gegeven de hem toekomende beoordelingsvrijheid en met inachtneming van het feit dat de professionele gemachtigde in dezen enkel een beroep heeft hoeven doen op overschrijding van de aanslagtermijn, kon volstaan met toekennen van een kostenvergoeding op basis van een wegingsfactor van minder dan 1, in dit geval 0,25.' Ik sluit mij bij deze opvatting aan; de feitenrechter dient slechts te beoordelen of het bestuursorgaan (in verband met de behandeling van het bezwaar) of de lagere rechter (in verband met de behandeling van het beroep) in redelijkheid tot zijn oordeel over het gewicht van de zaak heeft kunnen komen. Dat past ook bij de vrijheid die de Hoge Raad de beoordelende instantie laat om in de regel tot de bevinding te komen dat het gewicht van een zaak gemiddeld is. Bij een integrale toetsing zou van die vrijheid niets meer overblijven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b8aedbb28221d13a38583976f6fb06123fd7cea6c5b710880b5c9fbeee556fea | shasum -a 256