Alinea 59 Parket bij de Hoge Raad 27 april 2012

2.7.3 Bij de hiervoor in 2.7.1 en 2.7.2 besproken klachten ontbreekt belang en kunnen om die reden de klachten toch geen doeltreffen, in het geval dat nu reeds zou kunnen worden aangenomen dat, ook al zouden de delaminatie en de in het TNO-rapport opgesomde gebreken voor [verweerder] al kenbaar zijn geweest omstreeks 30 november 2005 respectievelijk tussen 16 oktober 2006 en 21 februari 2007, er toch geen sprake is van een tijdig klagen in de zin van artikel 6:89 BW. In genoemd geval heeft de kennisgeving plaats gevonden ongeveer vier en een halve maand nadat [eiser] c.s. bekend raakten met de brief over de delaminatie, en ongeveer 8 tot 9 maanden nadat [eiser 1] het TNO-rapport had ontvangen. Aan deze tijdsduur alleen is echter, gelet op de recente jurisprudentie van de Hoge Raad inzake het binnen bekwame tijd kennis geven in de zin van de artikelen 6:89 en 7:23 lid 2 BW van tekortkomingen in een prestatie aan degene die tot het verrichten van de prestatie debiteur van de prestatie, niet zonder meer al de conclusie te verbinden dat er sprake is van een ontijdige kennisgeving. Die jurisprudentie houdt in dat ook het antwoord op de vraag naar de lengte van de termijn voor het kennis geven van een gebrek na de ontdekking ervan afhankelijk is van de omstandigheden van het geval en dat daarbij ook rekening moet worden gehouden met de wederzijdse belangen. Een van die belangen is in hoeverre er nadeel wordt geleden door de lengte van de termijn.((8)) Een en ander brengt mee dat de vraag of in casu bij de hiervoor genoemde, door het hof niet in aanmerking genomen termijnen wel of niet sprake is van een kennisgeven binnen bekwame tijd, eerst door de feitenrechter moet worden beantwoord en niet in de onderhavige cassatieprocedure al kan worden afgedaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ecc21d47d9a1599f115b509bbb30ea37d72ad10c1c992dec7e76a8a6523efc8f | shasum -a 256