Alinea 41 Parket bij de Hoge Raad 6 april 2012

7. Middel I klaagt dat het hof de Tennisvereniging op de voet van art. 334 Rv. niet-ontvankelijk had moeten verklaren in haar hoger beroep. Het middel voert daartoe aan dat [eiser] c.s. bij memorie van antwoord zich erop hebben beroepen dat de Tennisvereniging heeft berust in het vonnis in eerste aanleg, daarbij verwijzend naar de brief van de advocaat van de Tennisvereniging d.d. 4 maart 2010, waarin deze als reactie op een verzoek van de omwonenden om ook tot verwijdering van de lichtmasten over te gaan, liet weten dat de Tennisvereniging zich houdt en ook zal houden aan de uitspraak van de voorzieningenrechter en de lichtmasten niet in gebruik zal nemen. Nu de Tennisvereniging deze stelling niet heeft weersproken en ook overigens geen verweer heeft gevoerd tegen het beroep op berusting, had het hof de stelling dat de Tennisvereniging heeft berust als vaststaand moeten aannemen, althans had het hof de Tennisvereniging in haar beroep niet zonder meer ontvankelijk mogen achten zonder eerst partijen in de gelegenheid te stellen zich (verder) uit te laten over de vraag of van berusting sprake was. Voor zover het hof het beroep op berusting heeft verworpen, geeft 's hofs oordeel blijk van een onjuiste rechtsopvatting dan wel is 's hofs oordeel onbegrijpelijk of onvoldoende gemotiveerd. Aldus het middel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1469cd8777d6e98ebbdb73788216ffe52809022261a42d9dd44932ac32fbee73 | shasum -a 256