Alinea 42 Parket bij de Hoge Raad 6 april 2012

8. Berusting in een rechterlijke uitspraak is het te kennen geven aan de wederpartij van de wil om zich bij de rechterlijke uitspraak neer te leggen en aldus afstand te doen van de bevoegdheid daartegen een rechtsmiddel in te stellen. Wordt na de berusting toch een rechtsmiddel ingesteld, dan dient de partij die heeft berust, niet-ontvankelijk te worden verklaard in zijn beroep. Vereist is wel dat de wederpartij zich op de berusting beroept, nu de rechter niet ambtshalve mag vaststellen dat van berusting sprake is. Afstand van recht is een eenzijdige, tot de wederpartij gerichte, rechtshandeling. Ingevolge art. 3:59 BW zijn de artt. 3:33 en 3:35 BW van overeenkomstige toepassing. Vereist is dus de wil tot berusting die zich in een verklaring of in gedragingen heeft geopenbaard. Berusting mag, gelet op het ingrijpende rechtsgevolg daarvan, niet spoedig worden aangenomen. Volgens vaste jurisprudentie van uw Raad kan van berusting slechts sprake zijn ingeval de in het ongelijk gestelde partij na de uitspraak jegens de wederpartij heeft verklaard dat zij zich bij de uitspraak neerlegt of een houding heeft aangenomen waaruit dit in het licht van de omstandigheden van het geval ondubbelzinnig blijkt. Zie HR 30 juni 2006, LJN AV3373, NJ 2006/364 en HR 8 juni 2007, LJN AZ6069, NJ 2008/142, m.nt. H.J. Snijders alsook Asser Procesrecht/Bakels, Hammerstein & Wesseling-van Gent 4 2009, nr. 188-191 en de losbl. Burgerlijke Rechtsvordering (Mollema), art. 334, aant. 1-3. Het enkele feit dat een procespartij gevolg geeft aan een rechterlijke uitspraak betekent op zichzelf nog niet dat die procespartij zich ondubbelzinnig bij de uitspraak neerlegt. Mollema (t.a.p. aant. 2) geeft als vuistregel dat de rechter geen berusting behoort aan te nemen wanneer een andere verklaring van de handelwijze van de procespartij geredelijk mogelijk is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1469cd8777d6e98ebbdb73788216ffe52809022261a42d9dd44932ac32fbee73 | shasum -a 256