Alinea 44 Parket bij de Hoge Raad 6 april 2012

Klaarblijkelijk heeft het hof het betoog van [eiser] c.s. dat het middel kwalificeert als een beroep op berusting, niet als zodanig begrepen. Dat, op de uitleg van de gedingstukken gebaseerde, oordeel acht ik niet onbegrijpelijk. Het betoog van [eiser] c.s. heeft immers meer weg van een terloops opgeworpen stelling dan een niet-ontvankelijkheidsverweer. Het behoeft geen betoog dat daaraan niet afdoet dat de Tennisvereniging het bestaan van de litigieuze brief niet heeft betwist en ook verder niet is ingegaan op het betoog van [eiser] c.s. dat ook zij kennelijk niet als een niet-ontvankelijkheidsverweer heeft opgevat. Daarbij komt dat het beroep op berusting niet zou kunnen slagen gelet op de eisen die volgens vaste jurisprudentie aan een rechtsgeldige berusting worden gesteld. De enkele mededeling van de Tennisvereniging dat zij zich houdt en ook zal houden aan de uitspraak van de voorzieningenrechter, kan immers niet worden gekwalificeerd als een afstand van de bevoegdheid hoger beroep tegen die uitspraak in te stellen. Dat de omwonenden uit deze brief hebben opgemaakt dat de Tennisvereniging zou berusten in het vonnis van de voorzieningenrechter, zoals [eiser] c.s. stellen, is niet decisief nu het erom gaat of zij zulks redelijkerwijs uit bedoelde brief hebben mogen opmaken. Ik volsta hier met een verwijzing naar het hierboven onder 9 vooropgestelde.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1469cd8777d6e98ebbdb73788216ffe52809022261a42d9dd44932ac32fbee73 | shasum -a 256