Alinea 27 Parket bij de Hoge Raad 3 april 2012

In een Nadere Memorie van antwoord kwam de Minister op dit item terug. De Minister schreef dat de regels voor de uitreiking van dagvaarding en oproeping strikt zijn omdat daaraan rechtsgevolgen zijn verbonden. Primair is van belang dat verdachte tijdig in de gelegenheid wordt gesteld om kennis te nemen van strafrechtelijk verwijt dat hem wordt gemaakt. Vervolgens gaat de Minister in op de inhoud van het wetsvoorstel voor zover dat betrekking heeft op de artikelen 385 en 386 Sv, inzake de oproeping voor de zitting van de kantonrechter. In die oproepingsprocedure krijgt verdachte in ieder geval direct te horen waarvoor hij staande is gehouden en waarvoor hij zich ter terechtzitting moet verantwoorden. Bij dat wettelijk systeem past het om een weigering de oproeping in ontvangst te nemen als uitreiking te beschouwen.(11) In dagvaardingszaken ligt het anders. In het merendeel der gevallen is de uitreiking in handen gegeven van de postbesteller. Als deze op het adres van verdachte iemand aantreft die mededeelt dat de geadresseerde is verhuisd of dat hij weigert het stuk in ontvangst nemen, kan de postbesteller niet anders doen dan dit aantekenen. Degene die wordt aangetroffen kan de verdachte zelf zijn die zich wil onttrekken aan de gevolgen van een uitreiking van het gerechtelijk stuk. Dat is een andere situatie dan waarin na een ontdekking op heterdaad de uitreiking van de oproeping volgt. De Minister verklaart voorts dat de sanctie van niet-ontvankelijkheid van het hoger beroep van de verdachte, die weigert de akte van hoger beroep te ondertekenen omdat hij ook weigert de oproeping in ontvangst te nemen, disproportioneel is, gelet op het belang dat voor verdachte op het spel staat.(12)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fa7306c8e5033cf6afffd7843314a7cca90e6d8ba60f9970b38135be9a327efd | shasum -a 256