Alinea 71 Parket bij de Hoge Raad 8 mei 2012

3.9.2. Over de rechtsklacht het volgende. Het zwijgrecht en het recht van verdediging zijn cruciale onderdelen van een eerlijk proces. Jegens degene die van zijn zwijgrecht gebruik wil maken kan het eisen van een disculperende verklaring voor in potentie belastende omstandigheden op straffe van veroordeling wegens het op te helderen delict ingeval die verklaring achterwege blijft, ontoelaatbare pressie opleveren.(8) De weigering om voor het materiaal dat in de richting van zijn schuld wijst een bevredigende, disculperende verklaring te geven kan op zichzelf niet bijdragen tot het bewijs. Niettemin, indien bewijsmateriaal tegen de verdachte ruim voorradig is en (van zijn zijde) "clearly calls for an explanation", mag de weigering om met een bevredigende verklaring de redengevendheid van dat bewijsmateriaal te ontzenuwen worden betrokken in de waardering daarvan. Bij gebrek aan een plausibele, disculperende verklaring mag in zo'n geval aan in potentie bezwarende omstandigheden een voor de verdachte belastende betekenis worden toegekend. Onder voorwaarden is een dergelijke gang van zaken dus verenigbaar met het nemo tenetur-beginsel en de presumptie van onschuld.(9),(10) Dit geldt evenzeer indien de verdachte op het laatste moment zijn stilzwijgen doorbreekt en alsnog een weinig bevredigende verklaring aandraagt, zoals in casu de mededeling dat hij, de verdachte, inderdaad heeft beschikt over twee of drie vlindermessen maar (kort gezegd) niet weet waar die zijn gebleven. Kortom, een verdachte is vrij in het kiezen van zijn processtrategie, maar het is de rechter bij wijze van 'a matter of common sense' toegestaan om onder omstandigheden aan een bepaalde proceshouding 'adverse inferences' te verbinden.(11)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ae255205daa19cc2d7c7df85f4680f9e7ab752b5a3f2adf6a2256ddd1ce740b3 | shasum -a 256