Alinea 97 Parket bij de Hoge Raad 10 augustus 2012

7.3. Ik meen met de Staatssecretaris dat deze klacht berust op onjuiste lezing van 's Hofs arrest. In r.o. 6.2, waartegen de klacht zich richt, heeft het Hof overwogen dat de belanghebbende feiten en omstandigheden had moeten aannemelijk maken die tot het oordeel leiden dat B vanaf 1 januari 2000 door de Zwitserse autoriteiten daadwerkelijk als inwoner in de Zwitserse belastingheffing werd betrokken (zie 3.5 hierboven). Dit is weliswaar een bewijsoordeel, maar de stelling waarvan bewijs verlangd wordt, behelst geen rechtsvraag. Het Hof vraagt de belanghebbende immers niet te bewijzen dat B op grond van het toepasselijke Zwitserse recht fiscaal inwoner is van Zwitserland, maar slechts te bewijzen dat de Zwitserse autoriteiten B feitelijk als inwoner behandelen, nu de inspecteur zulks gemotiveerd bestrijdt en de bewijslast ter zake van dit belastingverminderende feit volgens de vrije bewijsleer op de belanghebbende rust. Het Hof doet dat op grond van uw verwijzingsopdracht, die weer gebaseerd was op de door u in HR BNB 2007/38 (zie 8.3 hieronder) geformuleerde regel van het woonplaatsbewijsvermoeden: indien een persoon door buitenlandse fiscale autoriteiten als inwoner in de buitenlandse belastingheffing wordt betrokken, moet ervan uitgegaan worden dat zulks in overeenstemming is met het toepasselijke buitenlandse belastingrecht, tenzij de procespartij die daar belang bij heeft het tegendeel bewijst. Op grond van de vrije bewijsleer kon het Hof van de belanghebbende, die fiscaal inwonerschap van haar aandeelhoudster in Zwitserland stelde, verlangen dat zij de voor de vestiging van het desbetreffende bewijsvermoeden benodigde feiten zou stellen en bij gemotiveerde betwisting, die zich in casu voordeed, zou bewijzen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3ceaa709f70123557d27b797ae404965b94987b6a164ff2ce2bf9d971c292e32 | shasum -a 256