Alinea 39 Parket bij de Hoge Raad 12 juni 2012

4.6. De aanpak die in het laatst genoemde arrest werd gekozen, staat niet op zichzelf. Er zijn eerdere arresten aan te wijzen, waarin een ontoelaatbare verbetering in de aanvulling op het verkorte arrest op zich een grond voor cassatie opleverde.(5) In mijn conclusie voorafgaande aan HR 21 september 2010, LJN BM9771, veronderstelde ik dat de Hoge Raad voor die weg kiest als uit de gewraakte verbeteringen blijkt dat het gerechtshof in feite een wezenlijk ander oordeel heeft gegeven dan in het verkorte arrest is neergelegd. Of die veronderstelling juist is, is natuurlijk maar de vraag. Misschien is het juister om te zeggen dat de grond voor cassatie in deze gevallen gelegen is in het feit dat het hof achteraf op een wezenlijk onderdeel onduidelijkheid heeft doen ontstaan over het door hem gegeven oordeel. In deze sleutel kan misschien ook HR 26 juni 2007, LJN BA3608 gezet worden. In een verschil tussen de vervangende hechtenis zoals vermeld in de bestreden uitspraak en zoals vermeld in de aantekening van het mondelinge arrest vond de Hoge Raad aanleiding voor een ambtshalve "beoordeling" van de bestreden uitspraak. De Hoge Raad oordeelde dat aangenomen diende te worden dat de vermelding van de straf in de bestreden uitspraak "overeenkomt met de door het Hof aan de verdachte opgelegde straf". Reden voor cassatie was er dan ook niet. Dat was wellicht anders geweest als er onvoldoende grond was geweest om aan te nemen dat de straf zoals vermeld in de uitspraak de juiste was, zodat dus onduidelijk bleef welke straf het Hof nu eigenlijk had bedoeld op te leggen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9062ed3cbfbd4d90d11bc5282829534bfa1bfbabe2130539d5c9679422049df8 | shasum -a 256