Alinea 48 Parket bij de Hoge Raad 4 mei 2012

2.2 Volgens het eerste onderdeel (onder 2) heeft het hof onvoldoende of onjuist dan wel onvolledig acht geslagen op het gestelde in art. 5:26 lid 1 (oud) Awb. Krachtens die bepaling kan de Gemeente van de overtreder bij dwangbevel de ingevolge art. 5:25 Awb verschuldigde kosten invorderen. Overtreder is degene die de overtreding pleegt of medepleegt. Slechts degene tot wie het voorschrift zich richt, kan, nog steeds volgens het onderdeel (onder 3) het voorschrift overtreden. Het onderdeel betoogt (onder 4) dat het voorschrift dat is overtreden de bestuursdwangbeschikking van 17 maart 2000 betreft. Deze bestuursdwangbeschikking was, voor zover zij de gemeenschappelijke delen betrof, tot de VvE en niet tot [eiser] gericht. Nu de in de bijlage bij het betrokken besluit vermelde voorzieningen niet binnen de gestelde termijn zijn getroffen, is, zo vervolgt het onderdeel (onder 5), slechts de VvE en niet ook [eiser] als overtreder (in de zin van art. 5:26 lid 1 (oud) Awb) aan te merken, en is invordering van de aannemingskosten en de overige kosten bij dwangbevel slechts ten aanzien van de VvE mogelijk. Dat ingevolge lid 5 van art. 5:113 BW de Gemeente de appartementseigenaren hoofdelijk kan aanspreken voor het niet betalen van voornoemde kosten door de VvE, brengt volgens het onderdeel (onder 6) niet met zich dat op grond van die hoofdelijkheid ook ten aanzien van een appartementseigenaar tot invordering bij dwangbevel kan worden overgegaan. Invordering van een appartementseigenaar als hoofdelijk schuldenaar in de zin van art. 5:113 lid 5 BW, kan dus slechts langs civielrechtelijke weg en niet door middel van een dwangbevel plaatsvinden. De hoofdelijkheid volgt, nog steeds volgens het onderdeel, uit het burgerlijk recht en niet uit het bestuursrechtelijke aanschrijvingstraject.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/96064dab65bde3b8b1cc6361bd638d83d859f26c15fb82d96201492f52fd88f7 | shasum -a 256