Alinea 44 Parket bij de Hoge Raad 13 juli 2012

2.13. Vanuit de gedachte aan een co-ouderschap waarbij de zorg- en opvoedingstaken zoveel mogelijk gelijk (op 50/50-basis) tussen de ouders worden verdeeld, is wel bepleit dat gescheiden ouders verplicht zouden moeten worden in elkaars nabijheid te blijven wonen. Zij kunnen dan de dagelijkse zorg voor het kind of de kinderen gezamenlijk voortzetten, ieder vanuit het eigen huis. Een al wat ouder kind zou dan zelfstandig naar het huis van de ene of van de andere ouder kunnen gaan. Het voordeel hiervan is dat de vroegere gezinssituatie zo dicht mogelijk wordt benaderd. Daartegenover kunnen praktische bezwaren staan, zeker als een van de ouders een nieuwe partner of een nieuwe werkkring krijgt of wanneer de omstandigheden anderszins eraan in de weg staan dat zij in elkaars nabijheid blijven wonen. Het in elkaars nabijheid blijven wonen is geen wet van Meden en Perzen. In bepaalde gevallen kan het zelfs de gemoedsrust van de ouders en het kind ten goede komen wanneer enige fysieke afstand tussen de woonplaatsen van de ouders wordt geschapen, zodat de ouders elkaar in het dagelijks leven niet voortdurend tegenkomen. Aan de hand van de omstandigheden zal een oplossing moeten worden gevonden die zoveel mogelijk recht doet aan alle betrokken belangen, waarbij het belang van het kind op grond van art. 3 IVRK een eerste overweging vormt. Het doel is derhalve: een verdeling van de zorg- en opvoedingstaken. Een begrenzing van het gebied waarbinnen een ouder met het kind mag verhuizen, uitgedrukt in een maximale geografische afstand of in een maximale reistijd, kan daarbij niet meer dan een hulpmiddel zijn(19).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dea4fdb850e2c405b6bc51516b141befe7f5ca343d5ab728df5b6b14732010bd | shasum -a 256