Alinea 29 Parket bij de Hoge Raad 29 mei 2012

14. Artikel 5, eerste lid, UW bepaalt dat uitlevering alleen kan plaatsvinden voor een feit dat zowel in Nederland als in de verzoekende staat strafbaar is. In deze bepaling is het vereiste van de 'dubbele strafbaarheid' tot uitdrukking gebracht. Bovendien is het vereiste van de dubbele strafbaarheid in art. 5, eerste lid aanhef en onder a en b, UW gekwalificeerd: voor dat feit moet in beide staten een vrijheidsstraf van minimaal een jaar kunnen worden opgelegd. Voor de executie-uitlevering geldt de extra voorwaarde dat de opgelegde sanctie moet voldoen aan de eisen van het toepasselijke Uitleveringsverdrag en onze Uitleveringswet. Zo dient ingevolgde art 2, eerste lid, EUV en art. 5, eerste lid aanhef en onder b, UW de opgelegde vrijheidsbenemende sanctie minimaal vier maanden te belopen. Als de opgeëiste persoon, zoals [de opgeëiste persoon], bij verstek is veroordeeld en hij, zoals in casu, blijkens mededelingen van de verzoekende staat in de gelegenheid zal worden gesteld een rechtsmiddel tegen het vonnis aan te wenden (bijvoorbeeld verzet) en hij dus alsnog de verdediging zal kunnen voeren, kan worden betoogd dat in zoverre de vervolging nog gaande is en dat in dat geval van een vervolgingsuitlevering sprake is (in die zin HR 3 mei 1983, NJ 1984, 634). Dit punt zou van belang kunnen zijn bij de vraag of sprake is van verjaring, ingevolge art. 9 UW een uitleveringsbeletsel. Wat de onderhavige zaak betreft, zal ik onder 28 op de dubbele strafbaarheid in de bovengenoemde gekwalificeerde zin terugkomen. Eerst iets over de inhoud van de dubbele strafbaarheid en de betekenis daarvan zelf.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/21fbb3e4a7e01c5e823aa4457bfaa6884cde06d881c205bcf868e1cb289325e8 | shasum -a 256