Alinea 862 Parket bij de Hoge Raad 18 december 2012

De politie sprak eerst rustig met haar. Later werd de stem van de verhoorders verheffend, drukkend en dwingend voor haar. Ze kon dat alleen uitleggen door dit te vergelijken wat een ondeugend kind, dat je vraagt de waarheid te zeggen, met de onderliggende opmerking dat als het kind de waarheid niet vertelt, er nog meer straf volgt. Er werd verhoord in Ulvenhout. Ze werd of 's morgens opgehaald en 's middags terug of 's middags opgehaald en 's avonds terug. Of zij werd 's avonds opgehaald en dan kwam zij later op de avond terug. De verhoren duurden 's avonds tot rond 23.00 uur, terwijl ze zwanger was. [Jane H.] omschreef dat als hectisch, vanwege het ontbreken van rust. De wijze van ondervragen kon ze niet omschrijven. Haar beleving was dat ze vertelde wat de politie wilde horen, omdat ze gebroken was en ze dacht dat ze vrij zou komen als ze het vertelde. Steeds werd er door de politie gezegd: Je eerste verklaring. Dat is een leugen. Je tweede verklaring. Dat is een leugen. We gaan nu werkelijk op papier zetten wat er gebeurd is, werd er dan gezegd. Vertel nu maar wat we net hebben besproken. Vertel dat wat we van een ander weten, jij dat ook hebt gedaan. De politie zei, dat ze haren van haar hadden gevonden en er vingerafdrukken in de keuken waren aangetroffen. [Jane H.] dacht dat die jongens haar haren, die ze bij haar verkrachting uit haar hoofd hadden getrokken, daar bij die dode vrouw neer hadden gelegd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dd71af7ddc010aee6e4475d862f7d877a00879807c24e63c549f58a72890638b | shasum -a 256